GERÇEK

bekleşip durduk.
ne hayaller kurduk...
çocuk gibi avunduk;
nereye kadar?
eninde sonunda
çıkmayacak mıydı karşımıza,
hiç umulmadık bir yere,
bir köşe başında?
ya da inmeyecek miydi
suratımıza tokat gibi?
ne kadar kaçabiliriz gerçeklerden?
baştan kabullensek,
yüzleşsek,
daha az olmaz mı hasar?
hem, insan avuntularla
ne kadar yaşar?

giden gitti

hayaller kurupta
yorma kendini boşuna.
vazgeç gönlüm
giden gitti,
dönmeyecek bir daha.
yeter harabettiğin
hem kendini, hem beni.
gitti gelmez, uçtu konmaz...
masal oldu sonunda.



Engin..

içimden gelmiyor.

akşam geceye dönmüş,
evlerine çekilmiş insanlar.
yanıyor pencerelerde ışıklar;
sıcağı vurmuş sokağa.
insanlar, pencerelerin ardında,
ışıkların altında...
benim de var bir evim!
var olmasına var da,
sensiz eve gitmek,
o ışığı yakmak,
boş duvarlara bakmak
içimden gelmiyor.