yok gibisin

hani böyle,
yok gibisin ya varken...
ölüyorum ağırdan,
o halini seyre dalarken.
sanıyorum ki
benimleyken yalnız,
benden çok uzaktasın;
ellerin avuçlarımda
buz gibi.
içimi donduruyor dinginliğin.
nedir seni susturan söyle?
demek istediğin neyse;
en kötüsüne hazırladım kendimi,
bekliyorum:
ellerim, buz kütlesi ellerinde,
gözlerim, donuk gözlerinde.
söyle ne olur, beni söyletme!
ben söylersem
dilim kılıç;
yarası onmaz.
sonra ne sana, ne bana
derman bulunmaz.


Engin..

geçti gidiyor

saçını şöyle bir döktü
kaş altından öyle baktı
içime kızgın yağ aktı
beni ateşlere yaktı
bakmadı, çekti gidiyor.

sevdasına düştü gönlüm
zay olacak sefil ömrüm
korkutmuyor beni ölüm
görmeyince iki gözüm
yaşları, aktı gidiyor.

gündüz hayal gece düşte
tütüm tütüm tüter döşte
can saklıdır o gülüşte
göstermiyor daha işte
konmadı, uçtu gidiyor.

aşkından dertlere düştüm
durmadım peşinden koştum
düz ovada yolum şaştım
aha, bu canımdan geçtim
durmadı, geçti gidiyor.


Engin..

hayal gemisi

dönmeyecektir giden;
sen hayaller kurarken,
vuslat diye diye
hayal gemisini beklerken.
ne ilktir bu hikaye,
ne de son kalacaktır.
şimdiye dek yazılanlar aynıydı,
bundan sonrakiler de
aynı olacaktır.

bellidir başından
dönüşü olmayacak gidiş.
aslında anlamışsındır çoktan...
ama, dedim ya, insan
avutur kendini kendiyle,
doğruyu söyleyemeyn diliyle.
bekleşir durur karanlık köşelerde
devleştirerek resmini hayalinde.

hayal gemisi hoştur. lakin,
yoktur yelkeni.
ne seni ona götürür,
ne getirir onu geri.



Engin..