tutmayan hesap

uymaz bir türlü hesabım;
tutturamam sevincin vaktini.
hep kıl payı kaçırırım
mutluluk trenini.
ne zaman ki ayrılık olacak,
nedense herkesten önce
ben gelmişimdir perona.
beklerim, boynu bükük,
hasret trenini.
ve, hep tehirli gelir
o uğursuz heyula.
ağırdır yükü çünkü.
kimsecikler kaçırmaz,
kaçıramaz bu treni;
aynı benim gibi.



engin...

kaç mevsim aştı?

ilk yağmurla dönecektin...
nice yağmurlar
yağdı üstüme;
kaç mevsim aştı,
sayamadım.

ne oldu sana?
sahra'ya mı düştün yoksa?
hiç mi yağmur düşmez
gittiğin yere?...

kader mi?..

kaderimdir her sabah
hayalinin koynundan çıkıp
işe gitmek...
kaderimdir,
akşam iş dönüşü,
kapıda bekleyen
hayalini görmek.

öyle bir yazgıdır ki,
yalnızca düşlerde güzel.
gerçeğe bakarsan
kocaman bir yalanım ben.
sen se yalancıların
en büyüğü.
gelirim yoksun,
giderim yoksun.

hem mutluluktan
hem senden yoksun:
nasıl bir kaderse
anlayana aşkolsun.

az kaldı
sınırların ardına geçmeye.
hem de çok az!



engin...

ara sokak

home alone

rüyada

can yoldaşım
kalp sırdaşım
rüyamdaydın yine
sabaha karşı.
nasıl oldu da
daldıysam uykuya...
gelivermişsin usuldan.

oy, şu halimi bir görsen;
bir bilsen...

son olmadı gidişin

ne oldu,
çok mu şaşırdın?
işte, ayaktayım hâlâ;
minare kadar dik,
kayın ağacı gibi yüksek.

zor da olsa gidişin,
son olmadı.
her şeye rağmen
dönüyor dünya...
ayaktayım işte.
ama,
ne sen artık eski sen,
ne ben, o ben...
ben oldukça memnunum
yeni benden.
peki, ya sen?

sebep..

seni sevmektir
yaşamaya
en büyük sebebim.
sensiz geçen an,
ölüme ferman!
şunu bil ki;
daima aklımdasın.
farketmiyor zaman
ya da mekân.



engin..

ekmek davası