sancılıydı şafak gündoğumunda
uyku sersemiydi henüz kuşlar.
ve kursaklarına
bir lokma inmemişti daha...
duman altı odamın
açıp penceresini sessizce,
savurdum göğe
öldürdüğüm düşlerimi,
kimsecikler görmeden.
aç kuşlar kapıştılar
hepsini birer birer;
göremeden henüz
kimsecikler.
engin..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder