Çocuk olmayı özlerim hep...
Ne vardı da büyüdük sanki? Gıpta ile seyrederim sokakta koşup oynayan çocukları. Ne de güzeldir, ne de alımlıdır onların gözünde dünya?...
Kolonya gibidir üzüntüler, iki dakika içinde uçar giderler; geriye sâfî mutluluk kalır, bir şeker ya da bir balon fiyatına.

En çok bayramlarını özlerim çocukluğun. Bayramları sadece çocuklar yaşarlar. Alınan yeni giysiler, verilen harçlıklar, mendiller -şimdiki çocuklar mendil hikâyesini pek bilmiyorlar-, kısıntısız özgürlükler...

Bir tılsımdı çocukluk. Bizler büyüdükçe, büyü bozuluyor. O sâfî mutluluklar, heyecanlar kolonya oluveriyor; avuçlarımızdan uçup kaçıyorlar. Ne zaman bir şeker alsam ağzıma, hep o eski tadı arıyor dilim. Ne mümkün? Büyüyünce şekerler bile tat vermiyor eskisi gibi insana. 17/11/2005.

engin...